| تبليغات | X |
ما
خروسانی بوده ایم
که آوازشان
مژده ی صبح آمد ِ اهالی
بوده است .
پرنده گانی که آواز داده اند
و در تاریکی فرو شده اند
آواز داده اند
و غضبناک از دم تیغ ها گذشته اند
آواز داده اند
و راه کوهستان ها را پیش گرفته اند
آواز داده اند
و زیر مهتاب ها بیتوته کرده اند
و بر پیکان صخره ها ایستاده اند
با خونه آبه یی که از باقیمانده ی
نعش کفتاران
بر پلنگ دهانشان باقیست
به انتقام اهالی !
تهران – شهریور 1388
خواب پریشان می بینم
نه پری
نه آبی ی دریایی
کله که می گذارم
همان می بینم که در بیداری
محسن میهن دوست - مجموعه از پاییزها 1338
میلاد
این روزها که می گذرد
از کوچه های هیاهو باز می گردم
در می گشایم
به جستجوی تو دست به خاک و خاکستر خانه می کشم
مردان جوان دست از قتال یکدیگر می کشند
و اطلسی نورس دوشیزگان بالغ را می نوشند
تو باز می آیی
و کوچه
سرشاز از عطر شیر تازه و نان صبح گاهی می شود .
میثم غفوریان - تهران شهریور 1388
پشت کدام دیوار زار
زار می زنم این روز ها
وقتی که نیستی!
چه فرق می کند
اصلا برای چه
یا کِی چگونه
چه فرق می کند
که امروز شنبه یا یک ، دو ، سه ، چهار .....
نه اشتباه نمی کنم
چهل روز است
که تو پشت کدام دیوار
چه فرق می کند
من ما طاقتمان تاق شده و
دیوارها بلند و بلندتر می شوند
خیالت اما تخت
کوتاه نمی آییم
و چه فرق می کند
شنبه ، یک ، دو ، سه ...
چند روز دیگر
دیوارها را کوتاه می آوریم
آن وقت شب ها دور هم دیگر می نشینیم
آواز می خوانیم
و کمی
تنها کمی می آساییم .
تهران - 1 امرداد 1388
از کلمه ی "دوستی" -
به پاس عاطفه ا ی سرشار
که در این برهوت بدگمانی وشک
می درخشد و روح را از تنهایی رهایی میدهد .
و گرمای امید بخش شان
که در این سردترین روزگاران
ناباوری را تخطئه می کند -
به پاس قلوب بزرگی که فریادرس است
و سرگردانی و ترس در پناه اش به " شجاعت " می گراید -
به پاس محبتی که فروکش نمی کند
و انسانیتی که در نبرد با ظلمت از پا در نمی آید
این شعر تقدیم می شود به :
محبوبه آب برین - بابک آب برین - سیمین اشتری نژاد - مهسا امر آبادی - علی اسماعیلی - لیلا ابراهیمی فخار - محرم براتی - مسعود باستانی - آزاده پاکنژاد - یاسر توکلیان - مهدی جمشیدیان - حمید جهانی - مهدی جهانی - فرنوش حبیب نژاد - راحله خاکباز - پوریا سوری - احسان شاه طاهری - نیما راد - پیام عزیزی - سالار عشق اللهی-مهرنوش قائم مقامی - یاشار کیانفر - آزاده کاظمی - نجمه گودرزی - بها الدین مرشدی - مهری مهر منش - الهام معروفی - علی معصومی -سروش فرهادیان و همسران عزیزشان.
به خاطر شما
که هاشور می زند
سپیدار بلند بالای تان
گوشه ی غم بار آسمان مرا
با ابر ولنگار و
زوزه ی بادش
و سپیدی نادر کلاغان عصرگاه تان
که زنده گی می بخشد
تالار مزارع خاموش مرا
باید جهان را نام دیگری بخشید
با ریشه ی رویا
و شاخسار آرزو
نامی شایسته ی شما
که زمین را بر شانه هایتان
می چرخانید !
تهران - دی ماه ۱۳۸۷
یک گلوله
به آسمان آبی تا بالش آسوده ی ابر خونابه بریزد .
یک گلوله کافیست که جهانی را سرخ بپوشاند!
یک فرمان
به مسلسل کهنه تا زمین مادر گورستانی حریص شود.
یک فرمان دیوانه کافیست که جهانی را سیاه بپوشاند !
صدهزار مردم
که خسته فریاد می زنند : " مرده باد جنگ ، مرده باد جنگ!"
صدهزار مردم اما کافی نیست
که زمین را به پیش از گلوله و مسلسل بازگرداند !
تبریز- دی ماه ۱۳۸۷
